Een paar weken geleden ging ik met de trein naar een congres in Norwich. Op de terugweg had ik twee uur te besteden in Londen, vóór de overstap op de Eurostar op station St. Pancras.
Bij aankomst dus snel de bagage afgegeven en naar de wijk Bloomsbury gelopen. Literatuurliefhebbers weten dat naar deze wijk de Bloomsburygroep vernoemd is, de kring van schrijvers en kunstenaars rond Virginia Woolf, die in deze buurt woonde. In een park staat een beeld van haar en op een hotel vlakblij is een plaquette aangebracht die herinnert aan een huis van het echtpaar Woolf, dat op die plek stond.
Virginia Woolf (1882-1941) is in eerste instantie nog steeds beroemd om wat ze schreef. Minstens zo intrigerend is haar leven: ze werd geboren in de strenge Victoriaanse tijd, maar zou al snel met alle mogelijke normen breken. Naast haar huwelijk met Leonard Woolf, met wie ze een eigen uitgeverij had opgericht, had ze verschillende verhoudingen met bijzondere vrouwen, zoals de roemruchte Vita Sackville-West. Ze had daarnaast helaas ook ernstige psychische problemen en uiteindelijk zou ze een eind aan haar leven maken door zich te verdrinken in een rivier vlakbij haar huis.
Voor wie zich eens in haar wil verdiepen: in de aangrijpende film ‘The Hours’ (2002, gebaseerd op het boek van Michael Cunningham) komen haar leven en werk heel mooi bij elkaar. In één van de verhaallijnen speelt Meryl Streep een moderne versie van Mrs. Dalloway, de hoofdpersoon van Woolfs gelijknamige boek. In het gedeelte dat het leven van Virginia Woolf zelf volgt, wordt deze briljant vertolkt door Nicole Kidman, die hiermee terecht een Oscar won.
Het was meteen ook een kans om het British Museum te bezoeken, want dat is daar vlakbij. Eigenlijk heb je aan een dag nog niet eens genoeg om alles te zien, maar aangezien de toegang toch gratis is, ben ik er snel even doorgewandeld. De leeszaal is heel mooi, net als het gebouw zelf. Uiteraard heb ik ook de beroemde Steen van Rosetta bekeken, die een belangrijke sleutel is geweest voor het ontcijferen van hiërogliefen.
Achteraf had ik veel meer tijd kunnen besteden aan het uitstapje, want de internationale trein had een flinke vertraging. Daardoor was het niet meer mogelijk om nog een aansluiting naar Nederland te halen. Gelukkig werd vanuit Eurostar een slaapplaats geregeld, zodat de dag onverwacht ‘s avonds laat eindigde in een wellnesshotel in de bossen bij Brussel – waarvandaan ik de volgende ochtend vroeg dan toch echt weer naar huis ging.